تکامل بينايی

نوزادان با سيستم بينايي تكامل نيافته متولد ميشوند و رشد و تكامل اين سيستم در طول سال اول زندگي رخ ميدهد. نوزادان قبل از هر چيز، حركت را مي بينند. نوزاداني كه هفته 42-38   حاملگي متولد مي شوند (سير طبيعي دوران جنيني)، ميتوانند تظاهرات چهره مادر (مثل شادي و اخم) را در هفته اول بعد از تولد ببينند.
نوزادان در اين زمان قادر به ديدن رنگ ها نيستند و نيز درك عمق در طول سال اول زندگي و پس از يادگرفتن، بكارگيري همزمان چشم ها، رخ ميدهد.
  هماهنگي عضلات چشم ها نيز در نوزادان تكامل نيافته است و حركات چشم ها بطور تيمي نبوده و يك چشم ممكن است، مستقل از چشم ديگر به طرف داخل يا خارج حركت كند كه اين مشکل استرابيسم (انحراف چشم) خوانده ميشود و اگر تا سن 4-3 ماهگي برطرف نشود، مشورت با پزشك ضروري خواهد بود.
مابين سنين 6-4 ماهگي نوزاد دستش را به طرف اسباب بازي كه جلو گرفته شود، مي برد. در اين سن چون درك عمق كامل نشده ، ممكن است بطور اتفاقي دستش به اسباب بازي بخورد ولي با تكامل بينايي و ديد عمق اين كار ارادي خواهد شد.
   از 8-6 ماهگي نوزاد شروع به غلت زدن مي كند و اينكار به تكامل حركات هماهنگي چشم و بدن كمك مي كند و نوزادان ياد مي گيرند، بطرف چيزي كه مي بينند، حركت كنند.
 از12-8 ماهگي كودك نوپا دور را بخوبي تشخيص مي دهد و هماهنگي حركات چشم و دست بدن به آنها كمك مي كند تا اشياء در معرض ديد را به نرمي در دست گيرند. در اين سن مهارت هاي ادراكي مثل حافظه بينايي، آنها را در شناخت دنياي جديد اطرافشان ياري مي كند.

تکامل سيستم بينايي تا سن 3 سالگي ادامه دارد و اولين معاينه توسط پزشك بايد در اين سن ترتيب داده شود. (البته اين در صورتي است كه سابقه خانوادگي مشكل بينايي وجود نداشته و خود كودك نيز مشكل مشهود بينايي نداشته باشد). بنابراين اپتومتريست يا چشم پزشك ميتواند با معاينات كامل ودقيق، طبيعي يا غيرطبيعي بودن تكامل بينايي را تشخيص دهد.
سالهاي اول زندگي از تولد تا پنج سالگي (سن پيش مدرسه) براي تكامل سيستم بينايي و داشتن بينايي سالم بسيار مهم و تعيين كننده است و تا اين سن كودك بايد حداقل دوبار تحت معانيه كامل سيستم بينايي و مهارت هاي وابسته قرار گيرد.
   بينايي معمولاً تا سن 10 سالگي تثبيت مي شود و از اين سن تا 40 سالگي تغييرات اندكي در سيستم بينايي رخ ميدهد. البته تغييرات انكساري تا پايان رشد ادامه دارد.